سوراخ کردن گوش؛ مراقبتهای ضروری بعد از آن که باید بدانید
پیرسینگ یا سوراخ کردن گوش، جزو عملهای زیبایی سرپایی است که در آن یک روزنه در گوش برای آویختن گوشواره ایجاد میشود. این پروسه در گذشته چندان بهداشتی نبود اما در حال حاضر به کمک دستگاه انجام میشود و با کمترین میزان عارضه همراه است. ایجاد سوراخ هم در بافت نرم و هم در بافت غضروفی گوش و معمولا با بیحسی موضعی انجام میشود.
چه کسانی نمیتوانند گوششان را سوراخ کنند؟
سوراخ کردن گوش شاید در نگاه اول، مساله پیچیدهای نباشد اما میتواند باعث بروز حساسیت، عفونت، التهاب و بدترشدن برخی بیماریها شود. در صورت وجود هر گونه عارضه پوستی مثل کهیر، اگزما یا التهاب در ناحیه گوش نباید آن را سوراخ کرد.
از چه سنی میتوان گوش را سوراخ کرد؟
سوراخکردن گوش محدودیت سنی ندارد، اما این کار در دوران نوزادی توصیه نمیشود. لاله گوش نوزادان بسیار نازک و ظریف است؛ به همین دلیل احتمال بروز عفونت در این سن بیشتر خواهد بود. علاوه بر این سیستم ایمنی نوزادان توانایی لازم برای مقاومت با عفونتها را ندارد و حتی یک زخم کوچک میتواند آنها را از پا در بیاورد. پزشکان معمولا به والدین توصیه میکنند تا قبل از سن ۶ ماهگی گوش کودک خود را سوراخ نکنند. در این سن کودک اکثر واکسنهای ضروری را دریافت کرده است و بدن او توانایی مقابله با عفونتهای احتمالی را دارد.
عوارض سوراخ کردن گوش چیست؟
سوراخ گوش اگر توسط فرد باتجربه و متخصص این کار انجام شود، معمولا باعث عارضه نمیشود. با این حال احتمال بروز عوارض زیر بعد از سوراخ گوش وجود دارد:
- عفونت پوست
- واکنش آلرژیک
- پارگی لاله گوش
- کلوئید یا گوشت اضافه در گوش
- هپاتیت C یا B
- کزاز
- ایدز
بدون دیدگاه